บัณฑิตไม่ควรทำความเป็นเพื่อนกับคนส่อเสียด คนมักโกรธ คนตระหนี่ และคนเพลิดเพลินในสมบัติ เพราะการสมาคมกับคนชั่วเป็นความเลวทราม.

บุคคลควรคบผู้เลื่อมใสเท่านั้น ควรเว้นผู้ไม่เลื่อมใส ควรเข้าไปนั่งใกล้ผู้เลื่อมใส เหมือนผู้ต้องการน้ำเข้าไปหาห้วงน้ำฉะนั้น.

ในกาลไหน ๆ ผู้คบคนเลว ย่อมเลว คบคนเสมอกัน ไม่พึงเสื่อม คบหาคนประเสริฐ ย่อมพลันเด่นขึ้น เหตุนั้น ควรคบคนที่สูงกว่าตน.

เห็นบัณฑิตใด ผู้มีปกติชี้ความผิดให้ ดุจผู้บอกขุมทรัพย์ให้ ซึ่งมีปกติกล่าวกำราบ มีปัญญา พึงคบบัณฑิตเช่นนั้น เมื่อคบท่านเช่นนั้น ย่อมประเสริฐ ไม่เลวเลย.

พึงเป็นผู้ใคร่ธรรม ทรงไว้ซึ่งสุตะ เป็นผู้สอบถาม เข้าไปนั่งใกล้ท่านผู้มีศีลและเป็นพหูสูต โดยเคารพ.

ภิกษุผู้ฟุ้งซ่าน คลอนแคลน อาศัยมิตรชั่ว ถูกคลื่น (อดทนต่อคำสอนไม่ได้) ท่วมทับ ย่อมจมลงในห้วงน้ำใหญ่

บัณฑิต พึงทำความเป็นเพื่อนกันคนมีศรัทธา มีศีลเป็นที่รัก มีปัญญา และเป็นพหุสูต เพราะการสมาคมกับคนดี เป็นความเจริญ

คบคนเช่นใดเป็นมิตร และสมคบกับคนเช่นใด เขาก็เป็นคนเช่นนั้น เพราะการอยู่ร่วมกัน ย่อมเป็นเช่นนั้น

คนห่อปลาเน่าด้วยใบหญ้าคา แม้หญ้าคาก็พลอยเหม็นเน่าไปด้วย ฉันใด การคบกับคนพาลก็ฉันนั้น.

ผู้ปรารถนาความสุขที่มั่นคง พึงเว้นมิตรชั่วเสีย คบแต่บุคคลสูงสุด และตั้งอยู่ในโอวาทของท่าน

ผู้คบคนชั่ว ย่อมถึงความสุขโดยส่วนเดียวไม่ได้ เขาย่อมยังตนให้ประสบโทษ เหมือนกิ้งก่าเข้าฝู้งเหี้ยฉะนั้น

คนห่อกฤษณาด้วยใบไม้ แม้ใบไม้ก็หอมไปด้วย ฉันใด การคบกับนักปราชญ์ก็ฉันนั้น.

อสนฺเต นูปเสเวยฺย     สนฺเต เสเวยฺย ปณฺฑิโตอสนฺโต นิรยํ เนนฺติ     สนฺโต ปาเปนฺติ สุคตึ. [คำอ่าน] อะ-สัน-เต,…