ทุกฺโข พาเลหิ สงฺคโม “สมาคมกับคนพาล นำทุกข์มาให้”
การคบกับคนพาลนั้น สร้างแต่ทุกข์โทษให้ผู้คบหา การคบกับคนพาลเป็นเรื่องที่หาประโยชน์มิได้เลย มีแต่จะเสื่อมเสียชื่อเสียง เสียประโยชน์
การคบกับคนพาลนั้น สร้างแต่ทุกข์โทษให้ผู้คบหา การคบกับคนพาลเป็นเรื่องที่หาประโยชน์มิได้เลย มีแต่จะเสื่อมเสียชื่อเสียง เสียประโยชน์
คนที่คบคนเลวหรือคลุกคลีกับคนเลว ย่อมจะได้รับอิทธิพลด้านความคิด การกระทำ และการพูดจา ในทางที่ไม่ดีจากคนเลว และทำตัวเหมือนคนเลวเข้าไปทุกขณะ
สัตบุรุษ เมื่อใครคบค้าสมาคมด้วยแล้ว ย่อมจะได้รับคำแนะนำที่ดีมีประโยชน์ เพราะสัตบุรุษนั้นเป็นผู้มีความประพฤติดี และย่อมแนะนำในทางที่ดี
การที่ได้คบค้าสมาคมกับผู้เป็นปราชญ์นั้น ถือเป็นมงคลอย่างหนึ่งของชีวิต เพราะการคบกับปราชญ์หรือบัญฑิตนั้น เป็นมงคลชีวิต
ผู้ที่คบค้าสมาคมกับคนชั่ว ย่อมหาประโยชน์ใด ๆ จากการคบกับคนชั่วนั้นไม่ได้เลย มีแต่จะก่อทุกข์ก่อโทษ สร้างความเสื่อมประโยชน์ให้ตนเองเท่านั้น
การอยู่ร่วมกับคนพาลนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับการอยู่ร่วมกับศรัตรูคู่อาฆาต เพราะคนพาลย่อมจะนำแต่ความเดือดร้อนฉิบหายมาให้ไม่รู้จบ
หากใครไปหลงเชื่อใจคนมักพูดพล่อยเข้าแล้ว อาจจะได้รับความเสื่อมเสียอันเกิดจากคำพูดพล่อย ๆ ของเขาได้ ดังนั้น ไม่ควรเชื่อใจคนพูดพล่อย
คนเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน เป็นบุคคลที่คบไม่ได้ ไว้ใจไม่ได้ เพราะเขาจะไม่คำนึงถึงคนอื่น คิดแต่จะได้ คิดแต่จะกอบโกยเอาประโยชน์ของตนอย่างเดียว
จะเชื่อใจใครต้องคิดพิจารณาให้ถี่ถ้วน ต้องดูให้รอบคอบ ถ้าไม่รู้จักมักคุ้นหรือได้เรียนรู้นิสัยกันมานานจนรู้อย่างชัดเจนว่าใครเป็นคนอย่างไร
เมื่อการกระทำเป็นไปตามความคิดที่ไม่ก่อประโยชน์แก่ตนเองและสังคม ก็เป็นที่แน่นอนว่า ความเสื่อมเสีย ความฉิบหาย จะตามมาอย่างไม่ต้องสังสัย
การคบกับคนชั่วหรือสนิทสนมกับคนชั่วนั้นถือว่าเป็นมลทินของชีวิต ถึงแม้ว่าเราเองจะไม่ได้ทำความชั่วอะไร แต่ถ้าไปคลุกคลีอยู่กับคนชั่วแล้ว
คนพาล ก็ไม่ต่างจากศัตรู เพราะคนพาลนั้นจะสร้างแต่ความฉิบหายไร้ประโยชน์ให้คนรอบข้าง ใครใกล้คนพาลคนนั้นก็ฉิบหาย
ควรคบกับคนที่คบตน ไม่ควรคบคนที่ไม่คบตน ผู้ใดไม่คบคนที่คบตน ผู้นั้นชื่อว่า ไม่มีธรรมของสัตบุรุษ.
พึงสมาคมกับสัตบุรุษ พึงทำความสนิทสนมกับสัตบุรุษ ผู้นั้นรู้ทั่วถึงสัทธรรมของสัตบุรุษแล้ว ย่อมหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวง.
บัณฑิตไม่ควรทำความเป็นเพื่อนกับคนส่อเสียด คนมักโกรธ คนตระหนี่ และคนเพลิดเพลินในสมบัติ เพราะการสมาคมกับคนชั่วเป็นความเลวทราม.
บุคคลควรคบผู้เลื่อมใสเท่านั้น ควรเว้นผู้ไม่เลื่อมใส ควรเข้าไปนั่งใกล้ผู้เลื่อมใส เหมือนผู้ต้องการน้ำเข้าไปหาห้วงน้ำฉะนั้น.
ในกาลไหน ๆ ผู้คบคนเลว ย่อมเลว คบคนเสมอกัน ไม่พึงเสื่อม คบหาคนประเสริฐ ย่อมพลันเด่นขึ้น เหตุนั้น ควรคบคนที่สูงกว่าตน.
เห็นบัณฑิตใด ผู้มีปกติชี้ความผิดให้ ดุจผู้บอกขุมทรัพย์ให้ ซึ่งมีปกติกล่าวกำราบ มีปัญญา พึงคบบัณฑิตเช่นนั้น เมื่อคบท่านเช่นนั้น ย่อมประเสริฐ ไม่เลวเลย.
พึงเป็นผู้ใคร่ธรรม ทรงไว้ซึ่งสุตะ เป็นผู้สอบถาม เข้าไปนั่งใกล้ท่านผู้มีศีลและเป็นพหูสูต โดยเคารพ.
คบคนเช่นใดเป็นมิตร และสมคบกับคนเช่นใด เขาก็เป็นคนเช่นนั้น เพราะการอยู่ร่วมกัน ย่อมเป็นเช่นนั้น
คนห่อปลาเน่าด้วยใบหญ้าคา แม้หญ้าคาก็พลอยเหม็นเน่าไปด้วย ฉันใด การคบกับคนพาลก็ฉันนั้น.