ททํ ปิโย โหติ ภชนฺติ นํ พหู.
“ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก คนหมู่มากย่อมคบเขา”
(องฺ.ปญฺจก. 22/43)
ผู้ให้ คือ ผู้ที่มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ พร้อมแบ่งปันสิ่งของหรือโอกาสที่ตนมีให้แก่ผู้อื่นด้วยความเต็มใจ โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน การให้ของผู้ให้เกิดจากจิตใจที่บริสุทธิ์ ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงหรือผลประโยชน์ส่วนตน แต่เป็นการให้ด้วยความปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์ เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนและสร้างความสุขแก่ผู้อื่น
ผู้ที่มีจิตใจเช่นนี้ ย่อมเป็นผู้ปราศจากความตระหนี่ เพราะรู้จักปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นในทรัพย์สินและสิ่งของ การให้ของเขาไม่ทำให้ขาดสิ่งใดไป แต่กลับทำให้จิตใจอิ่มเอมและเบิกบาน เพราะผู้ให้ย่อมได้รับความสุขจากการเห็นผู้อื่นมีความสุข ซึ่งเป็นความสุขที่ยั่งยืนกว่าการครอบครองสิ่งของไว้เพียงผู้เดียว
บุคคลผู้มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ย่อมเป็นที่รักและเคารพของผู้คนรอบข้าง โดยเฉพาะผู้ที่ได้รับน้ำใจจากเขา ย่อมซาบซึ้งและประทับใจในความเมตตานั้น ความดีที่ผู้ให้กระทำย่อมฝังลึกในใจของผู้รับ และกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดการให้ต่อ ๆ กันในสังคม เป็นการสืบต่อสายใยแห่งความดีไม่รู้จบ
ความเอื้อเฟื้อไม่เพียงสร้างความสุขส่วนบุคคลเท่านั้น แต่ยังเป็นรากฐานของสังคมที่ดีงาม เพราะเมื่อผู้คนในสังคมต่างมีจิตใจยินดีในการให้ ย่อมเกิดความสามัคคี ความเมตตา และความไว้วางใจซึ่งกันและกัน ผู้ให้จึงเป็นเหมือนเสาหลักที่หล่อเลี้ยงชุมชนให้อบอุ่นและมั่นคง
คนส่วนใหญ่ล้วนอยากคบค้าสมาคมกับผู้มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เพราะเห็นว่าเป็นผู้มีน้ำใจ มีความจริงใจ และพร้อมช่วยเหลือผู้อื่น ไม่เห็นแก่ตัว ไม่ตระหนี่ถี่เหนียว บุคคลเช่นนี้เป็นที่รักของทั้งผู้ใหญ่และผู้น้อย เป็นผู้ที่ทุกคนอยากอยู่ใกล้ เพราะความอบอุ่นจากใจของเขาแผ่ไปถึงผู้คนรอบข้าง
ผู้ให้ยังเป็นผู้ที่สร้างประโยชน์แก่ส่วนรวมอย่างแท้จริง การช่วยเหลือผู้อื่นในยามลำบาก การเสียสละเวลา แรงกาย หรือทรัพย์เพื่อกิจการสาธารณะ คือสิ่งที่ทำให้ผู้ให้กลายเป็นกำลังสำคัญของสังคม การกระทำของเขาไม่เพียงช่วยเหลือผู้คนเท่านั้น แต่ยังสร้างแรงจูงใจให้ผู้อื่นลุกขึ้นมาทำความดีตามด้วย
ผู้มีนิสัยยินดีในการให้ ย่อมมีมิตรมากและได้รับมิตรภาพที่ดีจากผู้อื่นอยู่เสมอ เพราะการให้คือภาษาสากลที่แสดงออกถึงน้ำใจที่ทุกคนเข้าใจ เมื่อถึงคราวที่ผู้ให้อยู่ในสถานการณ์ที่ต้องการความช่วยเหลือ เขาย่อมได้รับการช่วยเหลือด้วยความจริงใจจากผู้คนรอบข้าง เพราะทุกคนต่างจดจำความดีและความมีน้ำใจของเขาได้เสมอ
ดังนั้น ผู้ที่มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ยินดีให้ปันสิ่งของหรือความช่วยเหลือแก่ผู้อื่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ย่อมเป็นผู้ที่น่ายกย่องและเป็นที่รักของคนทั้งหลาย เพราะเขาคือผู้สร้างความสุข ความอบอุ่น และความปรองดองให้เกิดขึ้นในสังคม.