โกธํ ฆตฺวา สุขํ เสติ.
“ฆ่าความโกรธได้ ย่อมอยู่เป็นสุข”
(สํ.ส. 15/57, 64)
ความโกรธเป็นสภาวะที่ทำให้จิตใจขุ่นมัว เกรี้ยวกราด และร้อนรน เมื่อมันเกิดขึ้นกับใครแล้ว ใจจะไม่สงบ ไม่เย็น แต่กลับเต็มไปด้วยความฉุนเฉียวและความร้อนใจ ไม่สามารถอยู่กับความสบายใจได้เลย
เมื่อความโกรธเข้าครอบงำ ความหงุดหงิดรำคาญใจก็จะเกิดขึ้นตลอดเวลา และไม่ได้หยุดอยู่แค่ตัวเองเท่านั้น ผู้ที่อยู่ใกล้ชิดก็พลอยได้รับอารมณ์ร้อนนั้นไปด้วย ทำให้บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดและไม่น่าอยู่
ความโกรธเปรียบเหมือนไฟที่เผาผลาญจิตใจอยู่ตลอดเวลา ทำให้ใจร้อนรุ่มไม่หยุดหย่อน และยังคอยสั่งการให้เราทำตามอำนาจของมัน ทั้งคำพูดและการกระทำที่เกิดขึ้นในยามโกรธ มักเป็นไปในทางทำลายมากกว่าสร้างสรรค์
เพราะอำนาจของความโกรธ มนุษย์จึงเบียดเบียนกัน ทำร้ายกัน และแม้กระทั่งฆ่ากัน ความเดือดร้อนที่ตามมานั้น ไม่เพียงเกิดขึ้นกับผู้ถูกทำร้าย แต่ย้อนกลับมาทำลายผู้ที่มีความโกรธประจำใจเองด้วย ทำให้ไม่อาจมีความสุขที่แท้จริงได้เลย
ในทางกลับกัน ผู้ที่สามารถกำจัดความโกรธออกจากใจได้ ย่อมไม่มีความร้อนรุ่มกลุ้มใจ ไม่ฉุนเฉียว ไม่ขุ่นเคือง ไม่หงุดหงิดรำคาญใจอีกต่อไป เมื่อความโกรธหมดไป ใจจึงสงบเย็น และสามารถดำเนินชีวิตอย่างเป็นสุขได้อย่างแท้จริง
ผู้ไร้ความโกรธย่อมเป็นผู้ที่อยู่ใกล้แล้วสบายใจ นำความสงบและความร่มเย็นมาสู่ทั้งตนเองและผู้อื่น ไม่เป็นเหตุแห่งการเบียดเบียน แต่กลับเป็นแหล่งกำเนิดของความเมตตา กรุณา และความปรารถนาดีต่อกัน
เพราะเหตุนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงทรงสอนให้พุทธศาสนิกชนทั้งหลายหมั่นกำจัดความโกรธออกจากใจ ไม่ปล่อยให้มันครอบงำหรือบงการการกระทำของเรา เพราะตราบใดที่ยังมีความโกรธ ตราบนั้นความทุกข์ย่อมเกิดขึ้นเสมอ
หากฝึกใจจนสามารถดับความโกรธได้อย่างสิ้นเชิง จิตใจจะบริสุทธิ์ สงบ และเย็นร่มอย่างแท้จริง ความสุขที่ไม่ขึ้นอยู่กับสิ่งภายนอกจะเกิดขึ้น และนี่เองคือหนทางสู่ความผาสุกอันแท้จริงตามคำสอนของพระพุทธองค์.